NİJERLİ ÇOCUĞUM...( KENDİ YAZIM )

Nijerli çocuğum ben. Omzumda yorgunluğum, Sırtımda yoksulluğum Yok ki tutunduğum Acılarıma kazık çaktı hayat. Kor olan bağrım da şimdi kül oldu umutlarım. Ve benim küllerimden doğma gibi bir hakkım olmadı. Zaten yaşamak hakkım olmamışken... Nereden bilirim gül bahçesini, gülün kokusunu bilmedim ki. Zamanı var mıydı her şeyin ya da her şey zamansız mıydı? Sonsuzluğu yaşamayı nasıl isterim, sonumu bilmeden. Siz yarınların hesabını yaparken, ben anı yaşamanın derdindeyim. Yok ki bir saniye sonram, yetmeyecek belki de nefesim. Yaşlanmış heveslerimin yorgun bekçisiyken zaman, zen feri ayazında güneşti bağrımı yakan Mutluluk nasıl bir şeydi tadına varamadığım. Bir lokma ekmek kırıntısında yüzümün aldığı şekil miydi? Çatlayan dudaklarıma şifa niyetine düşen hayvanın arkasından kana, kana içtiğim her bir damla da hissettiğim şey miydi? Yaşadığım hayat kar ve buz kadar soğukken sıcağında kavruldum. Tek çarem olan çaresizlikle yaşamayı öğrendim ben. Korkutmasın hastalıktan rengi değişmiş gözlerim sizi Acıtmasın ur bağlamış vücudumun şekli. Yaralarımla kanamayı öğrendim ben Değildi önemli olan görüntüm. Tenimin altında ağrıyan yerlerimdi yüzümdeki acının ifadesi. Acılarıma ağlamak istiyorum. Kurumaya yüz tutmuşken bedenim. Tek bir damlam yok akıtmaya kıyamadığım. Gözlerimden yanağıma doğru süzülemeyen, bir kuru damla da benim için ağlar mısınız? Yaşadığım acının gözyaşını tatmadan ölmek istemiyorum.

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !